Na choince zawieszam wiersz okolicznościowy

 

 

{okolicznościowo na bombkę, Boże Narodzenie 2020)

Eksplozja

 

Dla jednych całkiem bezgłośnie,

zaledwie przy wtórze dzwoneczków

kryształków żyrandoli,

dla innych z hukiem i dymem,

zapadaniem się stropów i podłóg

rozbiła się bania.

Bomba

na szczycie świata,

zielonym drzewie Ziemi zawieszona,

kusząca srebrem, złotem i barwami.

 

Rozprysła się

na okruchy szkła, lusterka wklęsłe.

Fałszywy brokat wpada do oczu,

w zębach piaskiem zgrzyta,

w trybach codzienności.

Popsuły nam świat i nas.

Stanął świat na głowie

W każdym lusterku

zniekształcone oczy i usta,

nie wiadomo, czy uśmiechy

czy małpie grymasy,

czy płacz czy szyderstwo.

Ostre krawędzie ranią

niemal niezauważalnie.

Boli? Nie boli?

Specjaliści ocenią, a nie ten zbolały.

 

Choćby jedną garść śniegu na opuchnięte oczy,

na twarze rozognione,

a i śniegu brak, wyparował.

Jak wielu.

 

 

Na Trzech Króli

Nadjeżdżali królowie-magowie,
w połowie przerwana pieśń.

Niech się zły o dziecku nie dowie!
W połowie przerwana pieśń.

Zwoływali się pastuszkowie,
głośno grali,
w połowie przerwana pieśń...

A na niebie aniołów mrowie
rozświetlało nocy czerń,
pustych ulic miasteczka cieśń.
Przerwana w połowie pieśń...

Zawieście prace i krzątaninę,
lepiej zobaczyć dziecinę,
dary jej nieść, oddać cześć.
Przerwana w połowie pieśń...

Zanieście śpiewy i pokłony,
serca gorące i smutki.
Przerwana w połowie pieśń...

Jeden wie,
ten na sianie malutki,
jak dalej idą te nutki,
jaki rym i dziwna treść,
jak trudna i długa ta pieśń...

W połowie przerwana pieśń...

    (Na Trzech Króli 2021) 

 

Dookoła pnia drzewa

 

Rozpruło się, co było zszyte.

Nie pisane – żyte.

Co zrośnięte 

od narodzin rosło,

latami obrastało do koła,

dookoła świata

i czoła,

jak słoje drzewa

wiosną rosną.

Potem ustala się,

przyzwyczaja,

trwa w posadach,

osad w szklance,

w czajniku kamień  -

opoka sensu i treści,

wiernie.

Ramiona wznosi pień jak do przysięgi.

Nie lada wicher złamie i rozsadzi kręgi. 

I nikt nie woła,

że już nie szumi,

że tylko,

 że zaledwie

szeleści.

 

 

na czasie dla twórców

Tęsknota za morzem - snop światła z LATARNI MORSKIEJ

Link:

Wiersze KBJ w pomorskim magazynie literackim Latarnia Morska

 
POETA NA BRZEGU

O morzu nieskończenie może.
Nie do wyczerpania nakłady pracy
powyżej nosa i uszu.
Jak o miłości i śmierci,
jak o wierze,
Boga i wodę chce obłaskawić.
Gdy muszlą czerpie z oceanu,
przelewa do wygrzebanej jamy.
Z pełnego w pełne,
dla każdego na miarę -
utrzęsionego piasku,
cieczy występującej z granic
to kielicha,
to wiaderka i łopatki,
to studni.

Niebieskie jajka i inne nowe kawałki na portalu PISARZE.PL

W doborowym towarzystwie,  wiersze na portalu PISARZE.PL
Niektóre o wiośnie, o ptaszkach i kwiatkach, niektóre o mieście, o jednym i drugim, jedne liryczne, inne brutalne - z serii "wiersze szorstkie i krzykliwe".  Przypinam też łatkę ludziom pióra (w tym sobie) w cyklu "Pisarz malowany" (może obsmarowany?).
Wiersze (wśród świetnych poetów, koleżanek i kolegów z SPP) na portalu PISARZE.PL
https://pisarze.pl/tag/wiersze/

Link:
Wiersze KBJ - maj 2020  

Oto jeden z " wiosenno-przyrodniczych" : 


Niebieskie jaja w jałowcu kamuflują 

Komu mają mydlić oczy
jaskrawym błękitem,
odwrócone ku niebu
brzuchy samolotów? 
Kto ma ich nie widzieć,
gdy rodzice w beżach i brązach
gonią za chlebem?
Bluebox? Greenbox?
Wyświetlają się na nich
pustota i czczość
w zabójczych oczach niebieskopiórej
krzykaczki.
Aby powracających
nie powitała
otwarta gęba
gniazda.
Pusta.

Wiersze "familijne" czy też "familiarne" ;-)

Wiersze ukazały sie w 2016 roku na portalu PISARZE.PL, 
 ale zniknęły, zatem trzy wklejam tutaj.

Katarzyna Boruń-Jagodzińska

Syn pali

zabawki ojca.

Ocalałe z powstań, rzezi i pogromów.

Nie  "po ojcu".

Po ojcu by się spodziewał

większej powagi

gdy wesoło trzaska w piecu

szklane oko.

Syn pali.

Ojciec pozwala synowi.

Palić.

Zapalniczka jedzie po długim stole

na wariata.

Błyska.

Zajączek. 

Wyskoczył.

Bim bom!

Szykuj się!

Wygnał śpiocha z legowiska

syn.

Obaj kryją

w pleśni

do następnego transportu.

Trzeci

wraca zły.

                                      (Nowa Wieś Warszawska 2015/2016)

Big Black Mama

Czarne się nie wstydzą.

Stare się nie wstydzą.

Podrygują

falują ciała,

pełne cukru

przejrzałe owoce.

Nie boją się,

że ktoś syknie

- mamo, przestań...

Stare się nie wstydzą,

tupią na świat w kole,

śpiewają donośnie

o wiankach straconych,

o jabłkach strąconych,

konikach spragnionych ,

szabelkach złamanych,

nie boją się, że ktoś warknie

- mamo, przestań...

W czterech ścianach

płaczą tańcząc

do niewidomych Murzynów z głośnika.

Biodro rzuca się wpław

i faluje ramię,

dłoń

w łabędzia głowę zamieniona

odpływa w bramę sierocińca,

od domu tak daleko,

odjeżdża jak Lohengrin w czarny chór,

i zamiast kwiatów łzy posyła ślepym,

a oni (po angielsku):

 - mamo, przestań.

Początek wiersza

                                              Dla Teresy Cwaliny

“A tu są kasztany, których nikt nie zbiera”

powiedziała jedna pani drugiej pani.

Obie starsze

ale nie “stare kobiety” z żelaznego repertuaru poetów.

Zabudowania gospodarcze,

wonie ze stajni

i sosen,

waga miejsca .

Październikowe południe w Laskach

starczy za rymy.

Dziwne,

bo kształt tak przyjazny, ciepły,

przyległy do dłoni i kieszeni

rozkoszny póki się twardo nie zmarszczy.

Nawet jeśli w zapomnienie

umknęły, pobiegły

koniki

na czterech zapałczanych nogach.

Siarczystych kopytkach.